‘de manager…‘

Als je kijkt naar de meeste managementtrainingen wordt tijdens de eerste dagen veel aandacht besteed aan persoonlijkheidstesten en analyses. De focus ligt op het herkennen en erkennen. Deze manier van kijken heeft veel voordelen. Immers het heeft de manager gebracht tot daar waar hij nu is. Dat is ook het probleem, het oude gedrag is verworden tot een strategie. Er is vaak geen pijn, geen secundaire winst dus ook geen reden om het echt anders te gaan doen. Kortom alles blijft na trainingen bij het ‘oude’ en de manager roept: hoezo ander management gedrag! Wat een onzin! 

……en er verandert niets. Het blijft doormodderen: in plaats van Zelf-erkenning blijft het Ego-erkenning. Vervolgens wordt er aandacht besteed aan de kernkwadranten. De kwaliteiten en valkuilen benoemd en de cirkel is rond. Immers een ieder heeft valkuilen, dus het hebben van valkuilen is geaccepteerd.

 
Het blijft dus veelal herkennen en erkennnen. En dit heeft tot gevolg dat van een echte verandering geen sprake is. De valkuilen zijn geaccepteerd en de secundaire winst (ofwel de pijn) is te gering. Wil je echt slagen maken dan is het zaak om de “pijn”, die altijd is weggedrukt door onze overlevingsstrategie, te ervaren. Zorg ervoor dat de overlevingsstrategie zich transformeert naar een leefstrategie. De pijn wordt een waarde, een pareltje, een mooi pareltje. Het gevolg is dat je valkuil verdwijnt en je niet meer hoeft te dealen met je valkuilen. Je denkt niet meer in beperkingen maar je gaat voor  doen en kansen. Je gaat voor authenticiteit. En ja, zeker in managementland wordt authenticiteit erg op prijs gesteld. Toch…